حتما نام فيلم ؛ دزد دوچرخه؛ را تاکنون شنيده ايد و يا اين فيلم را ديده ايد. اين فيلم ساخته :ويتوريو دسيکا هنرژيشه و کارگردان مشهور ايتاليايی است. اگرچه پس از وی پسرش يعنی کريستين دسيکا به سينما رو آورد اما افسوس که اصلا بويی از استعدادهای ويژه پدر نبرده و در يک کلام ميتوان گفت او آشغال سازی بيش نيست . اين روز ها هم تبليغ تلويزيونی برای شرکت تلفن ايتاليا ميکند .

اين هم مطالبی در مورد ويتوريو دسيکای بزرگ

Vittorio De Sica
spacer.gif
1902, Frosinone
1974, Francia

ویتوریو دسیکا

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

ویتوریو دسیکا که در جهان به عنوان کارگردان فیلم سینمایی "دزدان دوچرخه" شناخته می‌شود، بازیگری مشهور و توانا بود که از این ویژگی در عرصه کارگردانی نیز استفاده می‌کرد. ویتوریا دسیکا در 7 ژوئیه (16 تیر) 1901 در ناپل دیده به جهان گشود. او سینما را از دوران کودکی و با حضور در عرصه بازیگری آغاز کرد و در ادامه به کارگردانی روی آورد. این هنرمند در طول دوران زندگی هنری خود 30 فیلم را کارگردانی کرد، در حالی که بازی در بیش از 50 فیلم سینمایی را کارنامه هنری خود دارد و عنوان بهترین بازیگر ژانر ملودرام و کمدی ایتالیا در دهه 30 و 40 میلادی را به خود اختصاص داده است.

دسیکا فعالیت در زمینه سینما را از سال 1910 و زمانی که تنها 9 سال داشت با بازیگری آغاز کرد و این فعالیت تا سال 1974 با بازی در فیلم سینمایی "ما همدیگر را خیلی دوست داشتیم" ساخته اتوره اسکولا ادامه یافت. این فیلم در سال 1975 بر پرده سینماهای ایتالیا رفت و با استقبال قابل توجه مخاطبین مواجه شد. از جمله ویژگی هایی بازی دسیکا توجه به مسائل حرفه ای، خوشرویی و نوعی خودشیفتگی ذاتی این هنرمند است که همواره در نقش های مختلفی که ایفا می کرد به خوبی دیده می شد و جزو ویژگی های اصلی بازی او درآمده بود.دسیکا در سال 1932 با بازی در فیلم سینمایی "مردها چه رذل هایی" ساخته کامرینی به عنوان بزرگترین ستاره فیلم های کمدی و عاشقانه ایتالیایی معرفی شد. وی که در امر خوانندگی هم فعالیت می کرد و به موسیقی علاقه زیادی داشت در بیشتر فیلم هایی که بازی می کرد از این ویژگی خود بهره می برد. از این جهت به "چارمیو" شهرت یافت. این عنوان به هنرمندانی  در ایتالیا اطلاق می شد که در زمینه کاری خود از نوعی جذابیت و توانایی بالای هنری برخوردار باشند. دسیکا در کار خود - چه در عرصه بازیگری و چه در زمینه کارگردانی - با خلق موقعیت های جذاب برخوردار از جنبه های زیبایی شناسانه در کنار ایجاد حس همذات پنداری مخاطب در جلب نظر بیننده بسیار موفق عمل کرد.دسیکا فعالیت در زمینه کارگردانی را از سال 1940 آغاز کرد. فیلم هایی که وی ساخت را به چهار دوره کاری تقسیم بندی می کنند. در دوره نخست فعالیت این کارگردان که بین سال های 1940 تا 1944 را دربر می گیرد شش فیلم توسط وی ساخته شد. بیشتر آثار این دوره به تولید فیلم هایی مربوط می شود که در ژانر واقعگرا جای می گیرند و هنوز شخصیت خلاق هنرمند به کامل بروز نیافته است. البته فیلم سینمایی "بچه ها نگاهمان می کنند" که در سال 1943 ساخته شد، نخستین گام دسیکا برای ورود به عرصه نئورئالیسم محسوب می شود که توجه سینماگران ایتالیایی به این ژانر موجب شد تا سینمای ایتالیا در صدر سینمای جهان آن دوره قرار بگیرد. همچنین این فیلم نخستین تجربه همکاری دسیکا با چزاره زاواتینی به عنوان فیلمنامه نویس است که در بیشتر آثار بعدی او نیز این همکاری ادامه یافت.اصطلاح نئورئالیسم از دهه 30 میلادی و از ادبیات و هنرهای تجسمی می آید. به نظر می رسد ماریو سراندبی، تدوینگر شناخته شده سینمای ایتالیا برای نخستین بار این اصطلاح را در هنگام تماشای فیلم " وسوسه  " به سال 1943 به کار برده است و پس از آن در میان سینماگران ایتالیایی باب شد. به عقیده صاحبنظران سینمایی، نئورئالیسم بیش از آنکه مکتب یا جریان هنری باشد بخشی از گرایش کلی هنرمندان مکتب واقع گرا به روایت نوین سینمایی و بیان مسایل و موضوع های روز جامعه است. گرایشی که راهی نو برای ارایه واقعیت های جامعه ایتالیای جنگ زده و نهضت مقاومت به وجود می آورد.

از این دیدگاه نئورئالیسم نه تنها با مسایل عمومی جامعه دوره خود به صورت مستقیم، رو در رو و بدون واسطه مواجه می شد، بلکه برای ارایه راه حلی در برون رفت از مشکلات نیز تلاش می کرد. به عبارت دیگر، این شیوه بیان سینمایی علاوه بر اینکه آینه تمام نمای مسایل و مشکلات جامعه خود بود، به دنبال راه هایی می گشت تا بتواند میان واقعیت های موجود و آرمان ها و نیازهای فردی و اجتماعی مردم نیز پیوندی منطقی  برقرار سازد.دسیکا که از پدید آورندگان سینمای نئورئالیسیم محسوب می شود و همزمان با روبرتو روسیلینی به عنوان برجسته ترین کارگردان این جنبش فعالیت خود در این عرصه را آغاز کرده بود، در دومین دوره فعالیت سینمایی خود که بین سال های 1946 تا 1952 را دربر می گیرد به ساخت فیلم های سینمایی "واکسی"، "دزدان دوچرخه"، "معجزه در میلان" و "اومبرتو دی" اقدام کرد که در این میان "دزدان دوچرخه" مشهورترین و در عین حال جهانی ترین اثر او محسوب می شود. این فیلم که در سال 1948 ساخته شد، داستان زندگی مردی متاهل را بیان می کند که در دوران رکود شدید اقتصادی ایتالیا و فقر عمومی جامعه، اقدام به خرید یک دوچرخه و کار برای معاش خانواده می کند. اما پس از مدتی دوچرخه اش را می دزدند. این مرد همراه با پسر نوجوانش به دنبال دوچرخه می گردد و تا پایان داستان هم موفق به پیدا کردن آن نمی شود.سابقه دسیکا در عرصه بازیگری موجب شد در بیشتر آثار نئورئالیستی خود در استفاده از عوامل هنری سازنده فیلم بسیار خوب عمل کند و به ایجاد نوعی توازن میان بازیگردانی و کارگردانی هنری دست یابد. همچنین او به استفاده از بازیگران غیر حرفه ای در کار  خود روی آورد و از این عنصر به اندازه ای خوب استفاده کرد که پس از آن به عنوان یک الگو و شیوه فیلمسازی مورد استفاده بسیاری از کارگردان های جهان قرار گرفت. به همان اندازه که دسیکا از فیلمسازان آغازگر جنبش نئورئالیسم در سینمای ایتالیا به شمار می رود، این ژانر با فیلمی از وی با عنوان " اومبرتو دی " که در سال 1952 ساخته شد، به پایان راه رسید. از این زمان به بعد سومین دوره فیلمسازی دسیکا آغاز می شود. در این دوره وی به سمت تولید فیلم های ملودرام روی آورد. آثار بین سال های 1953 تا 1956 که 11 فیلم را در بر می گیرد، معرف سومین دوره فعالیت این کارگردان است. از جمله آثار موفق این دوره فیلمسازی وی "طلای ناپل" ساخته شده در سال 1954 و "دو زن" به سال 1960 است که سوفیا لورن بازیگر اصلی فیلم به خاطر بازی در این اثر جایزه اسکار را از آن خود کرد.چهارمین دوره فیلمسازی دسیکا را دوره زوال می نامند. در بین سال های 1966 تا 1974 این کارگردان به تولید 10 فیلم  سینمایی با تم عاشقانه و رویکرد اجتماعی اقدام می کند که این نوع آثار بیشتر به سینمای تجاری ایتالیا گرایش دارند. این فیلمساز به خاطر کارگردانی فیلم "باغ مینزی کنتی نیس" در سال 1971 جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی را به دست آورد. دسیکا با آنکه در آثار خود با بورژوازی به شدت مخالفت می کرد و همواره به طبقه کارگر و کم درآمد جامعه توجه ویژه نشان می داد و فیلم هایی که در ژانر نئورئالیسم ساخت مهمترین موید این مطلب است، اما در بسیاری از آثار خود نوعی ظرافت و دقت بوژوازی را به کار می گرفت. این دقت و ظرافت وسواس گونه برایش حساسیت هایی به وجود آورد که در پایان عمر او دچار افسردگی و ترس از تنهایی کرد. دسیکا در سال 1974 در اوج شهرت چشم از جهان فروبست.

 

 

/ 5 نظر / 23 بازدید
عرفان

چقدر خوندن يه بيوگرافی به زبان مادری از خوندن بيوگرافی های اوريجنال لذتش بيشتره! زحمت ترجمه اش رو خودتون کشيده بودين؟

بي بی بارونی

سلام اول ممنون بخاطر مطلب زيبات دوم چشم به حرف برادر خوبم گوش می دم وسوم ممنون بهم سر زدی وياعلی..................تقديم به شما

سلام

سلام خيلی چيزها مثل ساختن دنيا برخی مواقع دست آدم نيست.

بي بی بارونی

نه نديدم وممنون ما رو شرمنده کردی راستی خيلی از اين صداقت و بی شيله پيله بودنت خوشم مياد خيلی وقت می خواستم اين حرف رو بهت بگمياعلی................